به گزارش تجارت آسان، رونالد استاین (Ronald Stein) و لنس کریستنسن (Lance Christensen) کارشناسان انرژی در یادداشتی به موضوع وابسته شدن ایالت کالیفرنیا به واردات سوخت پرداختند.

در این یادداشت آمده است: با پیش‌بینی تعطیلی‌های بیشتر پالایشگاه‌ها در سال‌های آینده، بخش بزرگ‌تری از تقاضای روزانه ۵۸ میلیون گالنی سوخت حمل‌ونقل، برای سرپا نگه داشتن چهارمین اقتصاد بزرگ جهان، وابسته به پالایشگاه‌های آسیایی خواهد بود. کالیفرنیا بزرگترین مصرف‌کننده سوخت جت در آمریکاست. حدود ۲۰ درصد از عرضه کنونی وارداتی است که عمدتاً از هند و سایر پالایشگاه‌های آسیایی (کره جنوبی) تأمین می‌شود. همزمان با تعطیلی پالایشگاه‌ها، واردات نیز به شدت افزایش یافته است.

تقاضای کلی کالیفرنیا برای سوخت‌های حمل‌ونقلِ پایه نفتی در درازمدت کاهش جزئی دارد. با این حال، عرضه این سوخت‌ها به دلیل تعطیلی پالایشگاه‌ها با سرعتی بسیار بیشتر در حال کاهش است که شرایط بازار را تنگ‌تر کرده است. بنابراین، مقررات کالیفرنیا با محدود کردن زنجیره تأمین برای پاسخگویی به تقاضای عظیم روزانه سوخت‌های حمل‌ونقل، در واقع به افزایش سودآوری چند پالایشگاه باقی‌مانده کمک می‌کند.

این یک اتفاق تصادفی نیست. این ناشی از تکبر بوروکراسیِ گمارده‌شده‌ای است که به مقررات‌گذاریِ بیشتر اعتقاد دارد؛ نه به خاطر سیاره زمین، بلکه برای حفظ شغل و حقوق بازنشستگی خود. گروهی از معتقدان راستین که اکولوژی را بر اقتصاد ترجیح می‌دهند، این بوروکرات‌ها را توانمند کرده‌اند. و همین گروه از خیرخواهان زیست‌محیطی، رشد رادیکال آژانس‌ها، برنامه‌ها و ممنوعیت‌هایی را ممکن کرده‌اند که تنها اوضاع را وخیم‌تر می‌کند.

کالیفرنیا در حالی خود را از چرخه تولید سوخت حمل‌ونقل خارج می‌کند که سایر نقاط جهان ظرفیت‌های پالایشی را گسترش می‌دهند. قانون‌گذاران این ایالت با توهم مهار تغییرات اقلیمی برای کل جهان، مقرراتی تحمیل کرده‌اند که صرفاً به فرار بهره‌وری صنعتی و انتقال آن به کشورهایی می‌انجامد که تعهدی به تخریب بنیان‌های تولیدی خود ندارند.

بحران بنزین از کجا آمد؟

ریشه تاریخی این بحران به انحراف جنبش‌های زیست‌محیطی از دهه 1970 بازمی‌گردد. تلاش اولیه برای مهار آلودگی هوا و دود در شهرهای متراکم، به سرعت توسط ایدئولوگ‌های رادیکال «جمعیت صفر» تسخیر شد. حتی فرماندارانی نظیر رونالد ریگان نیز در تله حفظ وجهه عمومی افتادند و با امضای قانون مالفورد-کارل (پایه‌گذاری هیئت منابع هوای کالیفرنیا) در 1970 و قانون کیفیت محیط‌زیست (CEQA) در 1970، بوروکراسی فزاینده‌ای ایجاد کردند. اکنون موج دعاوی حقوقی بی‌پایان ذیل این قوانین، عملاً دست قانون‌گذاران و صنایع را بسته است.

تغییر مسیر این دو نهاد موجب سرکوب هرگونه توسعه یا نوسازی پالایشگاه‌ها شده است؛ رویکردی مخرب که هزینه‌ها را جهش داده و مصرف‌کنندگان را به تأمین فرآورده‌های نفتی از کشورهای متخاصم فرادریایی مانند ایران و چین محتاج کرده است.

علاوه بر این، جریان موسوم به «جنگجویان هندوانه‌ای» (سبز در ظاهر، سرخ در باطن) با یک جنگ نفتی مارکسیستی علیه سرمایه‌داری صنعتی وارد میدان شده‌اند؛ جریانی که آین رند(نویسنده آمریکایی)دهه‌ها پیش پیش‌بینی کرده بود هدف نهایی آن نه هوای پاک، بلکه انهدام توسعه صنعتی است. افراط‌گرایان BANANA (مخالف ساخت هر پروژه‌ای در هر زمان و مکان) با بهره‌گیری از بوروکرات‌های ایالتی، قوانین فدرال و تهییج جوامع محلی، هرگونه افق روشن برای صنعت پالایش را مسدود کرده‌اند.

بحران بنزین در جزیره انرژی

کالیفرنیا به دلیل فقدان خطوط لوله زمینی انتقال سوخت از سایر ایالت‌ها، ساختاری کاملاً منزوی و شبیه به یک «جزیره انرژی» دارد. با تعطیلی پالایشگاه‌های بزرگی نظیر «فیلیپس 66» در لس‌آنجلس و «والرو» در بنیسیا و خطر تعطیلی سایر تأسیسات تحت فشارهای CARB، ساکنان ایالت با بالاترین قیمت سوخت در سراسر آمریکا دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

شکاف عظیم میان تولید و مصرف، ایالت را به سمت واردات گسترده از آسیا سوق داده است؛ کشورهایی که پالایشگاه‌هایشان نه تعهدی به معیارهای CARB دارند و نه استانداردهای سخت‌گیرانه زیست‌محیطی و کارگری را رعایت می‌کنند. طبق ضوابط کالیفرنیا، این تولیدکنندگان خارجی مصداق عینی «ابرآلاینده» هستند. این پدیده، تجسم دقیق «نشت کربن» (Carbon Leakage) در ابعاد جهانی است.

از سوی دیگر، حمل‌ونقل این حجم سوخت با نفتکش‌های سنگین در مسیرهای 45 روزه اقیانوس آرام، حجم عظیمی از آلایندگی را به محیط‌زیست جهانی تحمیل می‌کند که نشان می‌دهد کالیفرنیا آلودگی را حذف نکرده، بلکه آن را صادر کرده است. افزون بر این، بنادر شلوغی نظیر لانگ‌بیچ، لس‌آنجلس و اوکلند از ظرفیت ذخیره‌سازی و مخازن لازم برای پذیرش روزانه 58 میلیون گالن سوخت وارداتی برخوردار نیستند.

گره زدن شریان حیاتی پایگاه‌های نظامی، فرودگاه‌ها و بنادر استراتژیک به سوخت پالایش‌شده در آسیا، تهدیدی مستقیم علیه امنیت ملی آمریکاست. در شرایطی که کالیفرنیا در مسیر تعطیلی زیرساخت‌ها گام برمی‌دارد، روندی کاملاً معکوس در جهان جریان دارد: حدود 181 پروژه جدید پالایشگاهی تا سال 2030 در آسیا، آفریقا و خاورمیانه در حال احداث یا برنامه‌ریزی است؛ از جمله طرح‌های بزرگ در کشورهایی مانند ایران و عراق. جهان متوجه شده که اقتصاد صنعتی بر پایه سوخت‌ها و مشتقات نفت خام اداره می‌شود، نه بر الکتریسیته ناپایدار بادی و خورشیدی.

حتی بهره‌برداری از ظرفیت‌های پالایشی در مناطقی مانند براونزویل تگزاس نیز به دلیل استانداردها و مشخصات فنی ویژه کالیفرنیا، گره‌ای از زنجیره تأمین این جزیره انرژی نمی‌گشاید. تعطیلی پالایشگاه‌های داخلی با وجود منابع سرشار «شیل مونتری» در زیر پای ساکنان، صرفاً انتقال آلودگی به پالایشگاه‌ها و نفتکش‌های فرادریایی است. سیاست‌گذاران باید تولید و پالایش روزانه 58 میلیون گالن سوخت را به عنوان یک دارایی امنیت ملی و زیرساخت حیاتی تلقی کنند، نه باری اضافی که باید با مقررات فرسایشی نابود شود.