به گزارش تجارت آسان، علیرضا کلاهی صمدی، رئیس هیأت مدیره سندیکای صنعت برق ایران و عضو هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی تهران، در گفتگویی که با تجارت آسان داشت در خصوص فرآیند خرید تجهیزات خارجی در صنعت برق گفت: ما باید برای انتقال فناوری و دانش فنی برنامه مشخصی داشته باشیم. رویکرد فعلی که به‌صورت پراکنده و بدون برنامه، اقدام به خرید از شرکت‌های چینی می‌کنیم، فاقد شفافیت لازم در کیفیت و قیمت است.

وی افزود: ما باید از مدل دوران سازندگی پس از جنگ تحمیلی الگو بگیریم؛ دورانی که یک گروه مشخص با یک بسته‌ی خرید ۱۰ تا ۱۵ میلیارد دلاری، ضمن مذاکره با شرکت‌های طراز اول چین، علاوه بر تأمین نیازها، برنامه‌ای برای انتقال تکنولوژی و مشارکت شرکت‌های مهندسین مشاور ایرانی در پروژه‌های چین در منطقه تدوین کرده بودند. این کار به‌طور قطع شدنی است و باید به آن سمت حرکت کنیم.

رئیس هیأت مدیره سندیکای صنعت برق ایران در ادامه با اشاره به عارضه ساختاری در مصرف برق افزود: واقعیت این است که ما در ایران دچار یک عارضه خاص هستیم؛ اختلاف بسیار فاحشی میان پیک (اوج مصرف) و آف‌پیک (کاهش مصرف) وجود دارد. در حال حاضر برای پاسخ به اوج تقاضا که ممکن است ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ ساعت در سال باشد، یا ناچار به مدار آوردن فرسوده‌ترین نیروگاه‌ها با سوخت مایع هستیم و یا باید ظرفیت جدید ایجاد کنیم؛ در هر دو صورت، هزینه نهایی تولید به مرز ۲۰ سنت بر هر کیلووات‌ساعت می‌رسد.

کلاهی صمدی در مورد جایگاه انرژی خورشیدی در صنعت برق کشور تصزیح کرد: با توجه به همخوانی پیک تولید خورشیدی با پیک مصرف، این انرژی راهکار مناسب و ارزانی است و باید روی آن تمرکز کرد.

وی ادامه داد: البته برق خورشیدی به تنهایی بدون داشتن برنامه مشخص برای ذخیره‌سازی، ناکافی است. هم‌اکنون سرمایه‌گذاری‌های خوبی در این حوزه صورت گرفته و استقبال مناسبی نیز وجود دارد؛ امکان فروش برق در بورس سبز وجود دارد و با توجه به انتظارات تورمی بر قیمت انرژی، سرمایه‌گذاران با چالش حادی مواجه نیستند.

عضو هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی تهران در بخش دیگری از اظهارات خود با تأکید بر چالش‌های آتی شبکه تاکید کرد: با توسعه سرمایه‌گذاری در برق خورشیدی، باید پیش‌بینی کنیم که این صنعت چه مشکلاتی پیش‌روست. سوال اساسی اینجاست که آیا ما توانایی مدیریت این نوع بارها را داریم یا خیر؟ مدیریت این بارها در شبکه، نیازمند «هدروم» (فضای خالی/ظرفیت کافی) است؛ به این معنا که شبکه انتقال باید ظرفیت کافی داشته باشد تا مازاد تولید یک منطقه را به نیاز منطقه‌ای دیگر منتقل کند. این در حالی است که همین حالا شبکه برق کشور در آستانه فروپاشی بوده و سرمایه‌گذاری در شبکه بسیار کمتر از حوزه تولید بوده است.

کلاهی صمدی در پایان با اشاره به ضرورت ذخیره‌سازی انرژی افزود: موضوع بعدی، برنامه‌ریزی برای ذخیره‌سازی یا استوریج (Storage) است. خوشبختانه با توجه به تحولات فناوری باتری‌ها، به‌نظر می‌رسد که ذخیره‌سازی اقتصادی خواهد شد، اما پرسش اصلی این است که آیا ما سرمایه و برنامه لازم برای این کار را خواهیم داشت یا خیر؟ این موضوع کماکان یک سوال بی‌پاسخ است.